-
acil durum fonsuz yatirim yapmanin riskini bir kez cok somut yasadim: arabaya yeni lastik takilacakti, portfoydeki iki hisseyi satmak zorunda kaldim, ertesi gun o hisselerin ikisi de yukari gitti. sonra kendime cumle verdim, ilk is 3 aylik gider kadar nakit ayirmak olacak. mevduatta yuzde ne kazanirim diye dusunmedim, likidite bas degil.
hesabi bir kenara ayirinca gercekten insan rahatliyor, panik satisi yapi, esnetilmeyece bunu tavsiye etmiyorum sadece kendi tecrubemi aktariyorum. su an araci kurumda tasarruf ediyorum ama acil kismina dokunmuyorum; hisse senedi kismi ile birbirine karistirmamaya calisiyorum. cok kalabalik cebim var diye ozelestiri de vereyim, kimi zaman fonsuz kalip is sinirini zorladigim oldu.
-
teoride üç ay gider diyorlar ama pratikte her ay bir kenara para atmak başlı başına bir sınav. benim yöntemim otomatik ödeme talimatı: maaş yatar yatmaz ayrı bir hesaba küçük bir tutar gidiyor, gerisini görmedim sayıyorum. geçen sene işler sarpa sardığında o birikmesini hiç ummadığım fon kurtardı, o yüzden bu iş aceleye gelmez, sindire sindire yapılır.
-
bunu bir kenara yatırım değil de sigorta gibi görmek lazım, maaşı geciken ve ekranda tavana bakan biri olarak denedim, iki maaşlık kenara attıktan sonra içim gerçekten rahatladı. fonda altın veya endeks yok, sadece likit ve dokunmadığım para var.
(bkz:
kötü gün parası)
-
her ay maaş yatınca önce kredi kartı, sonra kira derken acil durum fonuna sıra bir türlü gelmiyor. ben de kendime kural koydum: gelen paranın yüzde beşini, daha fatura ödemeden ayrı bir hesaba atıyorum. az gibi görünüyor ama üç ayın sonunda iki maaşlık bir tampon oluştu bile.
asıl mesele o paraya dokunmamak. geçen ay telefon bozuldu, tam da o fondan çekmek istedim ama bir alternatif bulup dokunmadım. açıkçası disiplin kısmı, para ayırma kısmından çok daha zor.