-
teoride herkesin üç-altı aylık gideri kadar acil durum fonu olmalı derler, pratikte ise o para maaş yattıktan sonraki üç gün içinde kendini geri ödemek isteyen bir faturaya dönüşüyor. ben de her ay başında ciddi bir niyetle ayırıyorum, sonra ay sonuna doğru o fondan 'küçük bir avans' çekiyorum ve döngü başa dönüyor.
son denememde ayrı bir hesap açtım, kartını kesmemek için şubeye gittim, yine de eft kolaylığı yüzünden o para da eridi. artık fon kavrdıbını kendime 'hiç dokunulmayan para' değil, 'dokunmadan önce iki kere düşündüğüm para' olarak yeniden tanımlıyorum. bakalım ne kadar dayanacak.
-
bunu bir kez tecrübe edince insan bütçeye bakışını değiştiriyor. ben faizdeki en likit hesapta tutuyorum, amacı getiri değil çünkü o paraya hafta sonu ulaşınca iyi olmalı. üç aylık gideri tamamlama hedefi koyup her maaş günü baştan ayırıyorum, sona kalanla değil. ilk seferinde fonu azıcık harcadım, ikincisinde işkembe hissetmedim, deneyip görmek lazım.
-
acil durum fonunu üç aylık giderin altına düşürdüğümde bir anda işler ters gitti ve kredi kartına sarıldım, o günden sonra bu fonu asla portföyün parçası saymıyorum. ayrı bir hesapta, günlük faizli vadede tutmak hem erişimi kolaylaştırıyor hem de harcama iştahını frenliyor.
-
'acil durum fonu belli sayıda bin liraya ulaşmadan işlem yapma' kuralımı her ay kendimle pazarlık ederek deliyorum, ta ki küçük bir tamir için o fona gerçekten ihtiyaç duyana kadar. bu fonun birikmediğini anlamanın en iyi yolu, ihtiyacın anında ona koşmak oluyor çünkü o an öğreniyorsun bütçenin gerçek sahibinin sen değil hayat olduğunu.