ilk maaşın yarısını gidip yeni çıkan bir coin'e koymuştum Çünkü 'bu sefer erken davranıyorum' diye düşünmüştüm. iki ay sonra bakmaya korkar olunca anladım ki o dönemde ne okuduğumu anlıyordum ne de taşıdığım riski. o parayı kaybetmek öğreticiydi ama gereksiz pahalıydı.
bir diğer klasik hata da maaş tam yatmadı diye ilk kez denenen aracı kurumda sabahın altısında hesap açıp piyasa açılışında önüne geleni almaktı. kısa vadede alıp satarsın sanıyorsun, komisyon ve vergi çıkınca portföy aynı yerde kalıyor. artık otomatik talimatla her ay sabit miktar alıyorum, düştüğü de çıktığı da daha az canımı yakıyor.
ilk maaş geldiğinde insanın kendini warren buffett sanması kadar klasik bir şey yok. en büyük hata tüm parayı tek bir "kaçmaz" hikâyeye basmak oluyor; sonra o kağıt aylarca sürünürken aslında acele etmemek gerektiğini anlıyorsun. ikinci hata acil durum fonu diye bir şeyin varlığından habersiz olmak; işler kötüye gidince yatırımı bozdurup zarar realize etmek zorunda kalıyorsun. biraz da kâra geçince satıp bir sonraki heyecana atlamak var; o yüzden erken yaşta biriktirmeye başlayan biri için en değerli sermaye aslında sabır.
