tepe noktadan almanın bedeli

fomo ile en tepeden alınca insan kendini yatırımcı değil, sadık bir hissedar sanıyor; tabii ki zarar grafiği ters dönmüyor. o an ekran kapatma hissi geliyorsa portföy ilk dönüş sinyalini veriyor demektir, kendi adıma o sinyale iki kez uydum.

geçen döngüde tam direnç üstünden aldığım hisse bugün hâlâ maliyetinin altında, temettüler anca yarısını kapattı. tepe noktayı almak kötü bir kader değil ama ortalama yapmayı ve maliyetlenmeyi öğrenmezsen yıllarca asılı kalıyorsun.

herkesin dilinde dolaşan o tarihi zirvenin tam tepesinden almak, sonradan anlatılan hikâyede en pahalı ders olarak kalıyor. hisse o gün harika görünür, çevrede herkes kazançtan konuşmayla dolu, gireceğim diye kendini beynine işlemişsindir ve alırsın. sonrası malum: yüzde 30-40'lık bir düzeltme seni yıllarca beklemede bırakır.

ben bunu bitcoin'in zirvesinde yaşadım, bilançom negatif kalmıştı. özeleştiri: kıtlık hissiyle mal eksiltmemek için acele etmek yerine plana sadık kalıp kademeli alsaydım bu bedeli çekmezdim. tepe nokta şansı düşük, ıkınıp onu yakalayacağım naçizane beylik peynirine sahildir işi.