anki istihdam şartlarında tek maaşla yaşıyor olmak gerçekten yorucu olduğu için her ay yan gelire bir şekilde uğraşmaya çalışıyorum. örneğin kredi kartı taksitlerini başka bir gelir kaleminden karşılamanın mı henüz erken işten çıkarma dönemi için bir direnç oluşturduğuna pek emin değilim. bu yüzden yan gelir arayışını 'sadece internette birkaç saatlik ek iş yapmak' gibi değil, para getirmek için önce tasarrufu dövize veya mevduata oranla + 1 + 2 puan üstünde reel getiri potansiyeline sahip bir tamamlayıcıların hevesine dönüş yapmak daha mantıklı gibi geliyor. sonuç olarak özgürlük yan gelirin büyüklüğünde değil, pasif kalemlerinin topldıbının ne kadara denk geliyor olduğunda.
yan gelir finansal özgürlüğün gizli kahramanı aslında. portföye düzenli para akıtmak için maaşın gitmediği yeriştirme kanalı gibi çalışıyor, ertelediğin birkaç ay bileşik getiriyle tanışıyor ve portföy sana sadece onu besleyebildiğin kadar somut bir şey vadetmeye başlıyor.
bir de psikolojik tarafı var. asıl işine ek bir gelir akışı olduğunda tasarruf disiplini de artıyor, ekran kapanınca boş boş bakmıyorsun. ama abartmamak lazım düzenli zaman gerektirirse ikinci işe dönüşebilir. denge önemli, gelir de öyle; hâlâ şu çarkın neresinde olduğumu tam oturtamadım diyenlerdenseniz bu sanırım en normal hali.
