fon tarafı gerçekten kolay. portföy çeşitlendirmesi elinde oluyor, tek tek bilanço okumak zorunda kalmıyorsun, bir de yönetim ücreti ödeyip kafan rahat ediyor. ama şu var ki o yönetim ücreti yıllık bazda sessiz sessiz kemiriyor getiriyi, aktif yönetilen fonların çoğu da endeksi geçemiyor. yani parayı verdiğin kişi çoğu zaman senin adına endeksin altında kalıyor.
doğrudan hisse ise özgürlük; istediğin şirketi alıp temettüsünü topluyorsun, vergi tarafını da kendi lehine kurgulayabiliyorsun. ama o özgürlük aynı zamanda tek şirkete fazla para bağlayıp yıllarca ekrana bakma sorumluluğu demek. benim gözlemim şu: başlangıçta iki-üç fonla iskelet kurup, öğrendikçe bir kısmı doğrudan hisseye kaydırmak. ben tersini yapıp ilk yıl hepsini tek hisseye gömdüm, iki ay zararla beklemenin nasıl bir şey olduğunu da orada öğrendim.
portföyün bir kısmını fona ayırıp geri kalanıyla doğrudan hisse almak bence en gerçekçi yol, çünkü fon yönetimi kolaylık sağlıyor ama yönetim ücreti uzun vadede ciddi bir drag yaratıyor. doğrudan hissede ise temettü ve şirket seçimi kontrolü sende ama bu kontrol beraberinde sürekli takip ve duygusal karar riskini getiriyor. tecrübem şu yönde: zamanı ve bilgisi olmayan için pasif endeks fonu gayet makul, araştırmayı seven için de çekirdek portföy + uydu hisse mantığı işliyor. bu tarz kararlarda önemli olan araç değil, maliyetin ve vadenin farkında olmak.
