• bugün (97)
  1. bir işte düzen, iki işte kaos, üç işte bambaşka bir felaket. ilk aylarda aynen böyle gitti: fatura günleri üst üste bindi, kim ne ödedi hatırlamadı, harcama hep aynı cebimden çıkmış gibi hissettim. vergi tarafı kol ve ilişkisiz kalınca aylık nakit akışı da bozuluyor, o bozulma psikolojik olarak da yoruyor insanı.

    kendime önce düzen oluşturdum: sabit bir fatura hesabıyle sabit bir harcama hesabı ayrıldı, her ayın sonunda tahsilatları ve bekleyenleri klasörledim. sonra vergi stopajını peşin ayırıp o parayı dokunulmaz saydım; böylece beyanname döneminde faizle uğraşmam gerekti. yaklaşık iki yıl böyle gidince anladım ki düzensizliğin en büyük bedeli paraya değil, kafana yansıyor. şimdi yıllık değil aylık düşünüyorum bilerek. bu hafif bir disiplin ama borç batağına saplanmaktan kesinlikle daha az yorucu.
   tümünü göster