panik satış sonrası pişmanlık

o pişmanlık cüzdandan çok egoya oturuyor, sat düğmesine basarken parmak titriyorsa zaten korkusuz alınmamış demektir. birkaç kez dibe yakın satıp ertesı hafta yükselişi seyrettim; öğrettiği tek şey alım-satım planını ekran açılmadan önce yazmak oldu.

hissenin düştüğünü görünce şalter iniyor, dibe yakın satıp üç gün sonra toparlanmasını izliyorum bu tarz senaryo her yıl tekrar ediyor. kendi adıma teşhis başka bir yerde: usd azaltmadım ama manevi sermayem tükendi, satıştan sonra param da yok portföyümü de tanımıyorum.

panikle satıp sonra pişman olmak, yatırımcının en pahalı duygusal işlemi. sağlam temel analizi olan bir kağıdı kırmızı günde elden çıkarıp iki hafta sonra yüzde on beş yukarıdan izlemek de acı tecrübe oldu bende.

ya işte insan dipte sattığını 3 ay sonra yüzde 20 yukarıdan görünce kendine gelecek mi sanıyor yoksa; ben o hatayı bir kez yaptım, tekrar dönmesini bekledim, dönmedi; o gün çıkardığım ders bugünün kötüsünü görmek yerine stratejinin parçası olarak planı statikte tutmak.

bunu yaşayan bilir, endeks yüzde üç düşünce elindeki temettü hissesini zararına boşaltıp üç gün sonra yüzde on yukarıdan izlemek tam bir klasik. panik satışı çoğu zaman strateji değil, ekrana bakma süresiyle ilgili bir sorun. alım-satım kararını haber akışına göre değil, önceden yazdığın plana göre vermek gerektiğini en acı şekilde öğrenmiş oldum.

endeks sert düşerken ekrana bakıp 'bugün de satayım da kurtulayım' demenin faturası genelde iki üç işlem sonra çıkıyor; satışın dibe denk gelmesi de ayrı bir klasik. her seferinde 'panik satış kuralını yazsaydım' diye kendime kızıyorum.

düşüş günü ekranı kapatmak yerine sat tuşuna basmak, sonraki günlerdeki toparlanmayı koltukta seyretmek demek. ben de bu hatayı yaptım, satıştan sonra daha dibi görmeden maliyetin üstünden geri almak zorunda kaldım. aynı hatayı yapınca insan öğreniyor ki panik anında işlem yapmamak, en iyi işlem; bunu bir not kağıdına yazıp masaya yapıştırdım.

o satış tuşuna bastığın an rahatlıyosun ama piyasa geri dönünce ekrana bakmak ıstırap oluyor; bende panik satışın ardından pişmanlık daha çok kâr kaçırmaktan değil, kararı duygusal aldığını fark etmekten geldi. aynı senedi tekrar almak ya da kenarda yükselişi izlemek arasındaki gelgit, insanı paniklediği güne mandalıyor.

istikrarla tam da en dip noktada satmaya becerebilme yeteneğim gerçekten takdire şayan; ertesi hafta tepeden bakan grafiğe bakıp "yanlış zamanlama yaptım" diye özeleştiri yapmak da geleneğim. stop koymadan izlemek kadar pahalı bir alışkanlık yok, bunu defalarca yaşamış bir yatırımcı olarak söylüyorum.

endeks sert düştüğünde panikle satıp iki hafta sonra aynı fiyattan yerine koyamayan çok tanıdığım var, ben de bir kısmımda yaptım. satarken kararı duygu değil plan vermezse o pişmanlık alışkanlığa dönüşüyor.