otuz yaşından sonra birikime başlamak

otuzda başlayan birikimin en büyük avantajı harcama alışkanlığını çoktan kurmuş olmak; ilk üç yıl kenara attığım tutar sonradan faiz ve temettüyle katlanınca geç başladım sanmaktan vazgeçtim ama iki yıl önce başlasaydım daha rahattım, bunu da kabul ediyorum.

otuz bir yaşında ilk düzenli yatırımını yapan biri olarak söyleyeyim: geç başlayan, keşke on yıl önce yapsaydım repliğini bırakıp bugüne odaklandığında işler gerçekten değişiyor. en büyük hatalarım portföysüz olmak değil; bir takvim yılı boyunca yüzde üç-dört getiri varken komşunun aldığı yıllık temettü seli yüzünden sürekli rehavete kapılıp yanlış fona geçmem oldu. istikrarın gücü, ne kadar geç başladığından bağımsız olarak faiz faiz katsayısıyla geri kapıyor.

(bkz: temettü)

atılacak en mantıklı adım, getiriyi kafaya takmak yerine düzenli katkıyla quran bir portföy oluşturmak. acı kısmı; hisse tek tek seçmeye merak sariiğin uykusuz gecelere dönüşebilir, bu yüzden uzun vadeli serbest fonlar ve beraber yüzdüğün sepetler gerilimi bir tık artışta da konuyor ki bu problem değil.