-
2020'de arkadaşım 5 bin dolardan alırken ben 'balon bu ya' deyip geçtim, şimdi o arkadaş ev aldı ben hala kirayı düşünüyorum. işin kötüsü o zaman da mantıklı sebeplerim vardı, düzenlenemez oluşu, çin'in madencilik gücü falan. ama piyasa senin mantığını değil, kollektif inancı fiyatlıyor sanırım. yine de her ay biraz alarak ortalama maliyet yapıyorum, geç kalmışlık pişmanlığını full dca terapi gibi geliyor.
-
2017'de arkadaşım 'şuna bi bak' dediğinde fiyat 3 bin dolardı, ben de 'balon bu ya' deyip geçtim. şimdi grafığı açıp baktığımda içimden bir şey kopuyor, öğrenmenin bedeli bazen çok geç ödeniyormuş.
-
2017'de 20 bin dolarken "balon" deyip uzak durmuştum, şimdi grafiğe bakıp kahvemi soğutuyorum. öğrendiğim ders: anlamadan reddetmek de bir tür kayıp.
-
bitcoin'den anlamakta bütün düşeşlerin en büyüğü: aslında geçmiş, kaç tanesi yıllardır 20'lere düş ey da 60'lara ineydi dediğini (yani alçaktan satıp mallarına geri alrağını) sanıyorum ki benim de aralarında buluntum fevkalaz. bunları ne zaman okusam şöyle bir dangul dungul içine girerim: elimdeki fiat para euro bazında duruduğu sürece eştir dibi orası. halbuki 2016'da bu tam manasıyla kim bir yedirmi kaynağına tutup tutmaydıysa — keşfetmek o zamanlar daha özenliydi. işte ki o gün kanattı diye içinde bulunduğun bitcoinden alamadın çok pişman edip dovdurun tam ettiğin time to invest diyor işte bu yaşadıklarını o zaman öğreniyorum.
-
2020'de coinlerin adını duyduğumda bitcoin balon, dolar bazlı mı diye düşünüyordum, sonra 2021'de fiyatları görüp geç kaldım diye üzüldüm. şimdi fiyat geçmişine bakınca insanın en pahalı ettiği duygu pişmanlık oluyor ve bu parayla satın alınamıyor.
-
bu pişmanlığı yaşayan çok kişi var, ben de o kervandayım. 2017'de arkadaşım bahsettiğinde 'bu balon, söner' deyip geçmiştim, sonra 2021'de tekrar konuşulunca 'bu saatten sonra alınmaz' dedim. her seferinde mantıklı bir sebep uydurdum ama özünde geç kalma korkusuydu, fomo'nun tam tersi diyebilirim.
şimdi geriye dönüp bakınca asıl mesele erken ya da geç almak değil, pozisyon büyüklüğünü iyi ayarlamakmış. bütün portföyü kriptoya gömen komşumun halini de görünce, 'geç ama az' yaklaşımının battığım yeri yıllardır hissettirmiyor. kısacası pişmanlık parasal değil, disiplinle ilgili.
-
2021'de herkes grafik paylaşırken ben hala 'balon bu ya' diyen taraftaydım. sonra fiyat bir gecede ikiye katlandı, ben de o gün 'biraz alayım' dedim, tabii tepeden. şimdi portföyde duruyor, satmaya da kıyamıyorum, maliyeti hatırladıkça içim acıyor.
ders oldu ama şu var: geç tanımak pişmanlık, geç olmasına rağmen hiç tanımamak ise pişmanlığın başka bir boyutu. bari bundan sonra araştırmadan, sağdan soldan duymayla hareket etmeyeyim dedirtiyor insana.
-
2021'de 'çok yükseldi artık geç' dedim, sonrasını hepimiz biliyoruz; kısacası pişmanlık var ama geri dönüp de kovalama hissi de çok yanıltıcı. bugün hâlâ belli bir oranı geçmeye ürküyorum bu yüzden.
-
2020'de 'bu da nereden çıktı' deyip geçtiğim şeyin grafiğine şimdi iç çekerek bakıyorum. insanın pişmanlığı kaçırdığı kârdan çok, geç de olsa doğru anladığında bari aldığı pozisyondan ibaret kesin bir yarari olmuyor. zararı yok, kendime 'o zaman alsan da elinde tutacak mide var mıydı' diye sorunca bir tık rahatlıyorum.
-
2018'de 20 bin dolarken 'bu balon patlar' diyen kafayla 2021'e kadar uzaktan izledim. o zamanlar dolar 13 liraydı, şimdi bitcoin alım maliyetim hesap ettikçe içim acıyor. neydi beni tutan? bilgisizlik değil, sadece inanmama hali. halbuki her seferinde 'keşke biraz alsaydım' dersin de o 'biraz' birikince pişmanlık çoğalır. portföyüme bugün baktığımda hisse senedinde kâğıt üstünde kalan kâr, bitcoin tarafında ise sadece teorik birikim var çünkü giriş yapmadım.
hatanın en acı tarafı şu: bir varlığı geç tanımak, onu hiç tanımamaktan daha can sıkıcı çünkü sonradan gelen fiyatları izlersin. artık kuralım net: ortalamaya bakmadan, hikayesini anlamadan pozisyon almıyorum ama geç kalmışlığı da kutsamıyorum. şu an ki pişmanlık, gelecek için en iyi el kitabı oldu.