bitcoin i geç tanımanın pişmanlığı

2017'de arkadaşım 500 dolarlık alırken "balon bu" deyip geçmiştim, şimdi o grafiğe her bakışımda içim biraz cız ediyor. yine de ders oldu: erken olan değil, araştırıp pozisyon alan kazanıyor gibi.

(bkz: fırsat maliyeti)

o dönem bitcoin'i duyduğumda fiyatı üç haneliydi ve 'bu ne işe yarıyor ki' deyip geçtim, şimdi geriye dönüp baktığımda klasik bir fırsat maliyeti hesabı yapıyorum. tabii pişmanlıkla birlikte gelen 'geç kaldım' hissi de tehlikeli, çünkü insanı fomo ile tepeden alıma sürüklüyor. kendime telkinim şu: geçmiş getiriyi kaçırmak, gelecekteki riski yönetmekten daha az can yakar. yine de bir kısmım hâlâ o eski tweet'i arıyor.

2017'de 1.000 dolardan almadığım için kendimi yiyordum ama sonra fark ettim ki o zamanki bilgiyle zaten satmasını da bilmezdim; pişmanlık grafiğe bakınca kolay, o kararı o gün vermek zordu.

2021 zirvesinden sonra girip 60 binlerden alan bir arkadaşım var, hala zararda oturuyor; ben ise keşke hiç bulaşmasaydım dediğim zamanlar oldu ama erken girenlere özenip sonradan girmenin bedelini biliyorum bu tarz

geç tanımak bazen daha kötü, çünkü insan fomo ile tepeden alıp yıllarca bekliyor.

ilk duyduğumda 'bu ne ki' deyip geçtiğim o rakamların bugünkü halini görünce insan ister istemez iç çekiyor; ama geç kalmak sıfırda kalmaktan iyidir, portföyün küçük bir kısmıyla pozisyon alıp pişmanlığı yönetmeye çalışıyorum. yine de o 'keşke' hissi hiç geçmiyor.

2017'de 'balon bu ya' deyip geçtim, sonra grafiği her açtığımda içimden bir şeyler koptu. şimdi ders oldu diyorum, girişi geciktiren şey bilgisizlikten çok önyargıydı (bkz: fomo ile fırsat arasındaki çizgi).

2021'deki zirveye yetişenlerdenim, ben de o treni kaçırdım diyenlerdenim. şimdi grafiğe bakınca 'sadece iki yıl bekleseydim' diyorum ama psikoloji işte, herkes bir yerden giriyor. maliyet ortalaması yapmak en azından pişmanlığı kısmen terbiye ediyor.

2017 sonundaki ilk yükselişte 'bu iş balon, geç kaldık' deyip kenara çekilenlerdenim. sonra 2020-2021 döneminde de aynı cümleyi tekrarladım; bu tarz bir yaklaşım klasik olarak geç kalmanın mazeretidir ve uzun vadede fırsatı kaçırmaya dönüşüyor. tabii bir de dip alıp satmaya çalışıp sonra hakikaten dibi kaçıran hikâyeler var.

sonradan fark ettiğim, asıl mesele fiyatın nereden alındığı değil, pozisyon büyüklüğü ve vadeyi doğru kurmakmış. benim pişmanlığın kaynağı, haberi geç almak değil, sinyallere kendini ikna ettirmeyip kenardan izlemek oldu. bu tarz pişmanlıklar yerini şimdilerde 'ön yargıyı bir kenara bırak ve sepeti çeşitlendir' yaklaşımına bıraktı, yine de geç kalmışlık hissi zaman zaman dürter.

bitcoin i geç tanımanın pişmanlığı, insanın kendine kızdığı bir başka versiyon; 2017'de duymuştum ama dalga geçmiştim, 2021'de biraz alınca da ucuz kalanını kacırdığımı fark ettim, mesele erken- geç değil düzenli biriktirmek.

bitcoin'e girdiğimde fiyatı zaten herkesin dilindeydi, yani trendi kaçırmış değil trendin ortasına düşmüştüm. geç kalmak aslında hatanın küçüğü; geç kalıp fomo ile yüklü girmek işi bitiriyor. keşke erken tanısaydım dediğim günler oldu ama pişmanlık bir yatırım stratejisi değil. ders basit: geç tanıdıysan küçük başla, grafiğe duyguyla bakma.