• bugün (94)
  1. herkesten duyup girdiğim pozisyonların neredeyse tamamı tepeden alımla bitti, ilk düşüşte panikle sattım, sonra toparlanınca yine aldım. meşhur o duygu tam olarak bu: kalabalık girerken sen dalgaya atlamak, sonra maliyeti düşürmek için daha dibe bakma korkusu.
  2. herkesin konuştuğu şeye en son ben girmişsem, o işte geç kalmışımdır, bu kadar basit. fomo anında mantık devre dışı kalıyor, insan 'bu sefer farklı' diyor sonra tabloda kırmızıyla bakakalıyor. kademeli alım yapmayı öğrendim, tamdıbına tek seferde girmeyi bıraktım; yoksa o tepe nokta hep benim ortalamam oluyor.
  3. grafiğin en yeşil olduğu gün dayanamayıp limitten alıp üç gün sonra düşüşü izlemek, borsa geçmişimin özeti. acı ama gerçek, hiçbir zaman önceden planladığım alışlar bu kadar kısa sürede zarar yazmadı. alım planını fiyattan önce yazmak lazım.
  4. etraf her yer yeşile döndüğünde, herkesin konsolunda artmış bir portföy gördüğünde tarif edilmez bir acele kaplıyor. ben de bir dönem twitterda portföy paylaşanların vaadine uyup tepeden, üstelik kredi alıp aldığım görmedim. o gün alma sebebim ne şirketi tanıyordum ne sektörün bilançosunu, sadece "kaçırmayayım" hissiydi ve o his bana o dönem tahta çöküşü olarak geri döndü.

    aslında çok basit bir kural var, kimse sattığını ya da ne zaman sattığını paylaşmıyor, sadece karı gösteriyor. bu tarz trol içeriğe kapılmak yerine, büyük bir düşüş ve kendinden emincesine alıp almadığını görmedim. yani fomo tarifsiz bir hız olabilir ama araştırma için dur demek, endekslede yeniden dengelenize zamanı tanımak lazım.
  5. bir hisse sosyal medyada üç gün üst üste trend olunca ben de atladım, aldığım günün ertesi kırmızı mumlarla tanıştım, klasik. grafiğe değil telkinlere bakınca tepeye kondurmak kaçınılmaz; bir daha coşkuyu satın almayacağım diyorum ama kuyruk acısı aylar sonra bile sürüyor.
  6. yükseliş anını sosyal medyada görüp o utancı yiyince grafik gelecek gibi olmuyor. ben de yaşadım, maliyet uçarken harcanan duygusal enerji telafi etmiyor, bu yüzden artık çift dip beklemeden kademeli giriyorum.
  7. yüzde yirmi yükselmiş tahtayı 'kaçırıyorum yoksa da uçacak' hissiyle zeplin diye dalmak, tipik tuzak rap kısmı; o kapişonla alınca tepeden aldığını satmadan anlamıyorsun çünkü yeşil ekran erguvan gibi gösteriyor ilk hafta, sonra mavi ekran geliyor... siyah.
  8. fomo dedikleri şey tam olarak tepeden alıp iki gün sonra tabanle tanışmak oluyor, defalarca yaşadım bunu. kalabalık 'uçuyor' derken atladığım her hissede sonradan pişman oldum ama insan ders almak için illa parasını çöpe atıyor.
  9. portföyün yeşilini görüp dayanamayıp en tepe noktadan dalan tanıdıklarım var, hepsinin ortak özelliği düzeltmede panikleyip zararına satması oldu.
  10. en pahalı dersimdir bu, bir hisse iki haftada %60 gittikten sonra 'kaç kalmayayım' diye aldım ve iki gün sonra ter tutmuş elimde kaldı. aslında o an ne bilançoyu baktım ne hedef fiyatı hesapladım, sadece başkalarının kârını gördüm. şimdi kural koydum; trende atlamak istediğimde en az üç gün bekleyip o parayı parça parça koyuyorum. bazen gerçekten kaçırıyorum ama kaybetmek de eskisi kadar canımı yakmıyor.