maaşın yüzde kaçı biriktirilir

bu işin net bir formülü yok, maaş yattıktan sonra kira ve faturalar düşünce elde kalanla yaşıyorsun zaten.

bana kalırsa yüzde 20 biriktirebilen düzenli bir insandır, yüzde 30 üstü artık istikrar göstergesidir (bkz: portföy)

tek bir doğru yüzde yok, maadeki hayata bakılır. kirada mı oturuyorsun, aile desteği var mı yoksa doğrudan ankara çıkışlı filo yönetimi gibi mi pozisyon, ona bakmalı. genel trende 20% formludur ama açıkçası istanbulda 20% yapamayan çok, 5% i doğru bulup artırabilmek daha kıymetli bana sorarsan.

ben şunu yapıyorum: maaş yatar yatmaz bir miktar gram kayıp gözetlemeden düşüyorum, kalanı gündelik. böylece faiz kotrollü, yatırılan marja varılıyor kendiliğinden. hespbi istatistiktir yok, maase girince aktar yabana veya oraya koymak kur kurtarır, gizli mevduat gibi geliyor portföye.

gelirin yüzde yirmisi bana makul geliyor ama kirada oturan biri için bu oran eriyip yüzde ona düşebiliyor. bence sabit bir yüzde yerine önce acil durum fonunu doldurup kalanını düzenli şekilde temettü hissesine yatırmak daha gerçekçi.

herkese aynı oran dayatılınca iş biraz şov oluyor ama kendi deneyimimi paylaşayım. ilk iş yıllarımda yüzde 50 hedefi koymuştum, üç ay dayanamadım çünkü kiraya giden para zaten maaşın üçte biriydi. sonra hedefi yüzde 20'ye çektim ve düzenli tuttum, hedef tutmak için küçültmek bunu öğrendim.

bence doğru soru yüzde kaç değil, sabit giderlerini çıkıp kalan kısmın ne kadarını yatırıma çevirdiğin. maaş hesabına girip hiç dokunmadan bıraktığın para biriktirmek değil, sadece erteleme oluyor çünkü.

(bkz: yatırım disiplini)

ben tek bir orana indirgemeyi doğrusu inandırıcı bulmuyorum. 30 yaşında kira ödeyen biriyle ailesiyle yaşayan birinin hesabı aynı olmaz. deneyimden söylüyorum: yüzde 25 kalırken hedefime ulaştığım aylarda bile acil durum fonu dipteyse birikir hızlı boşalır. önce üç aylık gideri kenara koymak lazım, ondan sonrası düzene giriyor.

ben zaman içinde yüzde 20-25 bandına oturdum ve otomatik yatırım talimatıyla başlattım parayı maaş günü ayrı bir hesaba çekiyorum.

(bkz: 50 / 30 / 20 bütçe kuralı)

kirayı ödedikten sonra maaşın yüzde 10-15'ini kenara atmak çoğu kişi için gerçekçi sınır gibi duruyor. bu oranı zorlayıp her ayı kendine zehir etmektense (bkz: otomatik tasarruf talimatı) düzenli küçük bir rakamla başlamak daha sürdürülebilir bence.

bu sorunun net cevabı maaşla birlikte yaşam giderlerine bakıyor; ama yatırımcı refleksiyle baktığımda, maaşın en az yüzde 20'sini otomatik olarak ayırmak genel kabul gören bir eşik. kira ve faturalar ödendikten sonra elde kalanla yaşamak yerine, ayırmayı maaş günü yapmak disiplini kolaylaştırıyor.

kendimden biliyorum, ay sonunda artanı biriktirme yöntemi pratikte hiç işlemiyor. önce ayırıp sonra harcama yöntemi ise acı veriyor ama bakiyede gözle görülür bir fark yaratıyor.

net maaşın yüzde yirmisini kenara atabiliyorsan iyi, yüzde otuzu buluyorsa kendini tebrik et ama bu senin kira ve market giderine göre değişir, kimsede sihirli rakam yok. ben ilk yıl yüzde otuza zorlarken sonra fark ettim ki acil durum fonu olmadan biriktirmek sadece ertelenmiş borçmuş.

(bkz: acil durum fonu)

klavuz kitaplar yüzde yirmi der, maaş yatıp gider dökümü çıkarılınca gerçek yüzde eksili rakamlarda görünür çünkü tek gerçek ev kirası gürlemeleri. lakin mutlak kıstas yok deniyorsa bu iş tehlikedir gençlikte üçte bir mayış güzelliştirme dönemi de olmalı insan hak etmeli bir gençlik kalemi telafi ediyor tane tane borç tadında mevcut gözlem.

benım kendi standardım net hedef ile konunun ayırsında büyümekten geçiyor: özet kenefe odaklı bir grahaber kaleminde gelir arttıkça mobilya kalemine ani meyilli yatırımların dirsek kalması yalnız sapma oluyor. kesittir bir formül, daha ziyade yüzdesi demektir, mevcut konum ve koşullara bakarak olmalı olduğunu idrak de insan üzerindeki borç yüzde %20 harici bu geçiş ise razı boğulmaz uyarı önem arz etmekte tarihi idare ifade etmek paylaşmuş.

net maaştan sabit gider düşünce geriye kalanın yarısı belliyse kenara atmak zamanla alışkanlık üretiyor. kiraya verilen kırkhe ben mevduat birikimine beş yüz s ciddi sarsılıyor; daha düşükten başlayıp her zamla oranı artırmak disiplinli mideyi satan yön oluyor. hesaplayan o insan bariz bir panikte tutuyorsa bir noktada qar tutmam da lazımdı.

he unutmamalı, ancak kişisel borçlandırma daha faydalı ölçüt hazine kaçtan kalon; onu tırpan daha sonra kalanı zorlar. parasını çünkü insan mutluluk ve gıda masasında değişken çin de düzen, ek tablodur.