-
ben portföyün yüzde onu kadar altın tutuyorum, ne tam koruma sağlıyor ne de getiriden mahrum bırakıyor. ons tarafında sert satışlar gelince piyasadaki panik bana pek uğramıyor ama altının dibi gördüğü ya da uçacağı gibi bir iddiam da yok.
-
benim gibi dayanamayıp yüzde kırk civarına çıkaranlar da var, klasik yüzde on kuralına sadık kalanlar da. mesele oranı tartışmaktan çok, altının uzun vadede gerçek getiri sağlamadığını ama kriz anında hesabı ayakta tuttuğunu kabullenmek.
-
ben altında %10 civarı bir oranda duruyorum, ne tamamen dışarıdayım ne de her şeyi sarı metale bağlamışım. dolar da altın da bir noktada aynı yöne gidiyor, asıl fark kriz anlarında belli oluyor.
-
portföyün yüzde onu-yirmisi arası altın bende hep durur, çünkü dolar bazında da kendimi sigortalamış gibi hissediyorum. tamam, ons takılıp kalınca dolar primini yediğim günler de oldu, o acı tecrübe hâlâ taze. bu tarz sigorta payını çok şişirmemek lazım, yoksa ne kazandırıyor ne de rahat bırakıyor.
-
klâsik bir tartışmadır, kimine göre portföyün yüzde onu altın olmalı, kimine göre yüzde yirmi. ben uzun vadeli düşünen biri olarak zamanla yüzde on beş civarına oturttum, çünkü hisse tarafı çakılırken altın kısmen denge sağlıyor. tabii bu tamamen risk iştahı, vadene ve enflasyon beklentine bakıyor; net bir doğrusu olduğunu düşünmüyorum. yine de tamamen sıfır altınla ya da tepeden yüklenmiş altınla taşımak ikisi de rahatsız ediyor beni.
-
klasik cevap yüzde 5-10 arası derler ama iş o noktaya gelince insan yine de acaba koymasam mı diye düşünüyor. borsanın yeşil günlerinde altın sıkıcı duruyor, kırmızı günlerinde ise sigortanın ne kadar kıymetli olduğunu anlıyorsun. ben dengeli giden bir portföyde yüzde 10'un üstünde tutmanın çok da gerekli olmadığını, altının getiri değil koruma aracı olduğunu düşünüyorum.
-
zengin amcanın söylediği gibi 'kazanç neydeyse orada değil, uykuyu kaçırmayacak yerde' mantığı bence hâlâ en geçerli ölçü. işlem yapmadığın, sadece kriz günlerinde elinin altında olan altını ayrı bir zarfta tuttuğumdan beri reelde ne kadar sakinleştiğimi fark ettim. bu oran yüzde 30'a geldiğinde sanki bir tık fazla rahatlamaya başlıyorum ama tablonun bütününe bakınca gramajın yüzdesinden ziyade tahammülüm kalıyor ortada.
ha bir de şu detay: altını yüzde hesabıyla övdüğünü iddia edip aslında toplam varlığın yanında komik bir tutarla taşıyanlar var. o zaman bütün geyik gram bazında çok eğlenceli ama bakiyeye katkısı sıfıra yakın oluyor.
-
altını portföyün sigortası gibi görenlerdenim ama abartmamak lazım. toplam varlığın yüzde beşi ile yüzde onu arası makul geliyor bana, üstü artık altına aşık olmaya giriyor. ne zaman yüzde yirmilere çıksam endeks ralli yapıp beni izlemek zorunda bırakıyor, o yüzden dengeyi tutturmak şart.
-
altını portföyün sigortası gibi görenlerdenim, o yüzden toplam varlığın yüzde on ila yirmi arasında tutuyorum. borsa coşarken bu oran can sıkıyor ama endeks sert satınca iyi ki varmış dedirtiyor. tamdıbını altına gömenler de var, bence o kadarı da fırsat maliyetini görmezden gelmek oluyor.
-
portföyün yüzde 10-15'i altında tutmak bana hep makul geldi, ne tamamı ne de sıfırı; çünkü altın kriz günlerinde sigorta gibi çalışıyor ama uzun vadede endeksin getirisini yakalayamıyor.