fomo ile tepeden almanın anatomisi

hepsinin yeşil yandığı, twitter'ın coştuğu gün alıma girmenin adı fomo, sonu da genelde derin bir sessizlik oluyor. kendi envanterimden biliyorum; ekran başında al butonuna o coşkuyla basılan fiyat genelde üç ay sonra pişmanlıkla hatırlanıyor.

bir varlığın hızlı çıkışını ekranda izleyip iki hafta düzenli olarak grafiği yenilemek, eninde sonunda plan ya da disiplin diye bir kavram bırakmıyor. küçük bir 'deneyeyim' alımıyla başlıyorsun, ilk hafta yeşil seni cesaretlendiriyor, sonra ekleme yapıyorsun ve piyasanın enerjisi ters döndüğünde muhtemelen kâğıt üzerinde dibin 100 puan üstünde yakalanmış oluyorsun.

bunun acı raporu genelde ertesi gün yazılıyor: sebep 'etraf alıyordu' oluyor ama mantık kalıntısı bulunmuyor. ilginç yanı, her seferinde benzer duygusal zincir yaşandığı için tecrübe de otomatikman yükselmiyor. pozisyon büyüklüğünü adım adım artırmak ve kâğıt üstünde alım satım yapıp biraz soğuk duş almak en azından sayısal hasarı sınırlıyor.