bu alışkanlığı otuzunda öğrenen biri olarak söylüyorum, zarar kes emrini her seferinde kalın kolan ile manuel geçirip sonra 'bugün kapanır belki' diye tutan tarafın sana bakan yüzü çok tanıdık. o tek ekran hareketi kafan rahat tutmak için bir sigortadır, karlı görünür durumdaysa bile ileri gidersin diye koymak faydalı.
Kayıt tutmak bana en çok yarar: koyacağın seviyeyi işlem öncesinde yazıp 'bunu orduma sok dedim' diyerek kağıda geçirmek, ıslatan türbülansında kararın sallanmasını önlüyor. zarar kes emrini öğrenmek demek; işleme girmeden önce kaybetme senaryonu somutlaştırmak, sonra eline geçen sinyali sanalda beklemek.
ilk defa stop-loss koyduğumda vicdanen rahatsız olmuştum sanki sattığım hisse beni sekiz köşe oluyordu. sonra kâğıt %40 düşünce tek bir kalemde eridi, anladım ki zarar kes koymak zayıflık değil, kendine yapılan bir iyilik. her pozisyon açarken stop seviyeni belirle ve noktayı da seans ortasında değiştirme. emir tetiklendiğinde hisse hemen düşmeye başlar diye düşünme, bazen sattıktan sonra da düşer, ahsen var burada da bir kader meselesi yok.
pratik şu: destek, atr ya da pozisyon büyüklüğü, hangi yöntemi seçersen seç, stop hesabı pozisyon açmadan önce yapılmalı. sonradan "ne olacak ki" diyip seviyeyi aşağı çekmek kumar oluyor. diklere yıllar içinde çok hisse girdi, özeleştiri: en büyük zararlarım miras kesmediğim o hoppp pozisyonlardan geldi. eskiden kapana kısılan ben değilim, şimdi bir kağıda girmeden önce nereye kadar dayanacağımı yazıyorum duvara.
