-
her ay maaştan 3-5 bin kenara atmaya çalışıyorum ama ay sonu gelmeden o para kendini harcatmış oluyor. buzdolabı bozuldu, dişçi çıktı, kasko yenilendi derken üç ay dayanamadan fonu bozdum, yani aslında hiç dolduramadım.
şimdi ayrı hesapta, kart tanımsız, sadece acil durumda dokunacağım bir yapı kurmaya çalışıyorum. zor kısım para ayırmak değil, o ayırdığın paraya 'acil değilim' dediğin güne kadar dokunmamak. öğreniyorum ama yavaş öğreniyorum.
-
her ayın başında 'bu sefer olacak' diyip kenara üç beş bir şeyler atmaya çalışıyorum. sonuç: iki hafta sonra ya telefon ekranı kırılıyor ya arabanın lastiği patlıyor, fon falan kalmıyor. geçen sene tam altı bin lira biriktirmiştim, hiç dokunmadan duran parayı enflasyon kemirdi, üstüne faiz de yetişmedi. meğer fonu vadeli hesapta tutmak lazımmış, benimki çekmecede duran kuş kadar parayla aynı akıbete uğradı.
yoksa kural basit: önce acil durumu tanımlayacaksın, sonra üç ayı doldurmadan gözünü dışarı dikmeyeceksin. benim hatam her seferinde 'bir kere bozarım, sonra tamamlarım' demek oluyor. sonuçta ne oldu, parası biten fon var, bozan el var, sabır yok. bu sfer bir de otomatik talimatla deniyorum, parayı ellemiyorum. bakalım ne kadar dayanacağım.
-
her ayın maaşından küçük bir dilimi otomatik birikime atıyorum ama mobil bankacılıkta parayı görünce dayanamayıp geri çekiyorum. bu fonda esas mesele tutmak değil, dokunmamayı öğrenmek.
-
her ay kenara üç beş bin atıyorum diye başladım, üçüncü hafta kendimi o parayla altın alırken buldum. acil durum fonu dediğin dokunulmaz olmalı, yoksa cidden acil bir şey çıkınca gördüğün tek şey boş hesap oluyor.
-
her ay maaştan üç bin lira kenara atıyorum derken fatura sürprizleri geliyor ve o fon ya ilk ayda buharlaşıyor ya da kredi kartına geri dönüyor.
bu işin anahtarının düzenli disiplin olduğunu otuz iki yaşında anladım, o yüzden artık otomatik talimatla kesiliyor, elimde kalan elimle hayır dua ediyorum.
-
her ay 'bu sefer kenara koyacağım' diyip maaşın üçüncü gününde hesabın dibini görmek nasıl bir yetenek anlamadım. sonunda otomatik talimat verdim, maaş yatar yatmaz ayrı bir hesaba üç aylık gideri biriktirmeye başladım. o para kripto ya da hisse için değil, işsiz kalırsam ya da ani bir masraf çıkarsa diye duruyor. şimdilik tek sorun, o hesaba her girişimde içimden bir ses 'bunu altcoine koysan' diyor.
-
acil durum fonu kurmak teoride kolay, pratikte yatırımcının kendi hırsının kurbansı olmasiyla bitebiliyor. ben ilk denemede her ay kenara koyduğum parayı birkaç ay sonra kağıt kâr görünce hisseye çevirdim, sonra o para borsada eridi ve klinik bir fatura gelince fon yoktu. sıfırdan başlamak zorunda kaldım.
öğrendiğim ders: bu fon bir yatırım hesabı değil, bir sigorta. ayrı bir vadeli veya günlük faizde, portföyüme hiç karışmayacak yerde duruyor. altı aylık gideri hedef koydum ve kâr için değil, uyuyabilmek için biriktiriyorum. yoksa biriktirdiğim paranın adı fon değil, erteledilmiş harcama olur.
-
kulağa çok basit geliyor ama kenara üç aylık gider bırakmayı başardığım kaç kez oldu gerçekten bilmiyorum. plan şöyle başlıyor: pek tabii önce her ayın başında maaştan bir miktar kesmeye karlı karar vermek gerekiyor, sonra da o para ''kolay erişilebilir ama gereksiz harcamaya teşvik etmeyen'' bir hesapta duruyor. vadesizde duran parayı hiç bitiremediğimi itiraf ediyorum, o yüzden alternatif aradım.
sonuç olarak ne oldu, fonu doldurmaya çalışırken evde biriken küçük sebeplerden ufak ufak çekişler yaptım ve o gün anladım ki hesabı ayrı tutmazsan düşünceden ibaret kalıyor. katılım hesabı ya da insan tabanlı mevduat taraftarı olmasam da acil durum bencesi kendinden kesmek, otomatik talimat vermek ve gözün gördüğü yerde faiz getirisi düşük olsa da tutamasın alışkanlığa odaklanmak. daha güzel bir reçetesi varsa yazın, ben sadece bu işin derdini anlatan kısmını bilirim.
-
her ay maasin bir kismini kenara atma niyeti guzel ama gercekte ilk bozulan sey bu plan oluyor. kendimden biliyorum, ilk aylar birikiyor sonra bir telefon ya da dis sagligi faturasi fonu eritiyor. en az uc aylik gideri ayni gun erisebilecegim bir yerde tutmaya calisiyorum, mevduat ya da kisa vadeli bir arac. getirisi dusuk ama amac zaten getiri degil, panik aninda kart borcuna sarilmamak. (bkz:
acil durum fonu nedir)
-
her ay düzenli olarak bir kenara para koymaya çalışıyorum ama işsiz kalma, sağlık masrafı derken o para hep eriyor. "bu ay koy, gelecek ay çek" döngüsünden bir türlü çıkamadım.
denediğim yöntemlerden biri maaş yatar yatmaz otomatik transfer kurmak oldu, böylece harcamadan önce fon ayrılmış oluyor. ama enflasyon ortamında kenarda duran para da mis gibi eriyor, o yüzden bütün fonu nakit tutmak da mantıklı gelmiyor bana.