otuz yaşında birikime başlamak

otuz yaşında sıfırdan birikime başlamak, öyle çok geçmiş gibi dursa da dönem itibarıyla aslında tam bir beton dökme yaşı. yirmili yaşlarda maaş dışında bir şey biriktirmediysen, dövizin ve enflasyonun ortasında tek avantajın harekete geçebilmen.

bana kalırsa işe bütçe yapmakla başlanır, maaşının yüzde onunu otomatik olarak kenara atıp onu gram altın, eurobond ya da temettü verimi yüksek birkaç büyük şirketten oluşan küçük bir portföyde damlatmak mantıklı duruyor. büyüme hesabında asıl fark bu tarz küçük ve istikrarlı alımlar yaratıyor, yoksa üç ayda köşe dönmek isteyince kaldıraç kaptırıp olanı da yakıyorsun.

bakınız (bkz: geç kalmış hızlı birikim planı)

bu yaşta esas mesele miktar değil, alışkanlığı yerleştirmek. enflasyon ortamında parasını yastık altında tutanla her ay biraz alan arasındaki farkı beş yıl sonra net biçimde görüyor.