otuz yaşında birikime sıfırdan başlamak

geç kalmışsın diyenlere pek kulak asma, otuz yaş birikim için hâlâ inanılmaz genç bir yaş. ben o yaşta ilk düzenli portföyümü kurmaya başladığımda elimde ciddi bir şey yoktu, ama her ay küçük bir tutarı düzenli atmak birkaç yılda ciddi bir taban oluşturuyor. önemli olan miktar değil süreklilik, bunu acı tecrübeyle öğrendim.

otuzunda elinde birikim olmaması büyük dert değil, asıl dert yıllardır gelirinin tamdıbını tüketip hiç fark etmemek; ilk adım harcamayı kısmak değil, her ay maaş gelir gelmez bir miktarı otomatik yatırıma kaydırmak. düzenli bes veya düşük maliyetli bir endeks fonuyla başlayan çoğu kişi beş yılda ciddi bir birikim görebiliyor.

arkadaşım 32'sinde kredi kartı borcuyla başladı, önce acil durum fonu kurdu sonra düzenli olarak endeks fonu almaya başladı; on yıl sonunda hâlâ yolda ama artık panik yapmadan düşüşleri alım fırsatı olarak görüyor, demek ki geç kalmış değil sadece sabırlı olması gerekiyor.

geç kaldım diye panik yapıp yüksek getiri vaat eden işlere dalmak yerine, önce düzenli aylık alım disiplinini oturtmak lazım. otuz yaş geç değil, ama dönüp baktığımda keşke yirmi beşte fakirken paramı yönetmeyi öğrenseydim diyorum.

ben de otuz yaşında sıfırdan başladım, o yüzden söylüyorum; ilk ay her şey dener gibi hissediliyor ama işin özü sabit gelen paranın ilk on dolarını ayırmaya bakıyor. üstüne üstün bir de geri dönüş pazarlamasına lazım ürün olmadığı için ilk yıl 'ben birikemiyorum' tribi normaldir; sonraki yıl çıkan krediyi kapatınca aynanın karşısında kendine bakışın değişiyor.

erken mi geç mi sorusunu geçelim, otuz yaş bir çok kişi için ilk maaşın bitmeye başladığı zamandır doğrusu. o ana kadar sıfır birikim, çoğunlukla borç ve bol deneyim bırakıyor. ilk iş acil durum fonu kurup aylık gelirin ya da giderin sabitini belirlemek, sonra aylık bir tutarı otomatik kesmek. bu yaşta en büyük düşman dürtüsel harcama, en iyi müttefik ise maaş artışını kendine harcamayıp portföye atabilmek. şık cümle kurmayayım, ben bunu yirmilerimde yapmadım, şimdi otuzlularda telafi ediyorum.

otuz yaşında sıfırdan birikime başlamak kulağa gecikmiş geliyor ama elliden bakınca net bir avantaj: aylık kenara attığın tutarı düzenli büyütmek ve bileşik getiriyi zamana bırakmak hâlâ mümkün. ben de o yaşlarda başladım, ilk yıl çok yavaş ama üçüncü yıldan sonra ciddi farkı gördüm.

geç kalmış değilim diyerek girdiğim bu yolda ilk ay sadece üç gram altın alabildim, sonra düzenli otomatik talimata geçince birikim kendiliğinden aktı. otuzların en güzel yanı, hatalardan ders çıkarıp kırk yaşında öğrenmeye başlayanlardan on yıl önde başlıyor olman.