otuz yaşında sıfırdan birikime başlamak

geç kaldım diye üzülmeyin, ben de otuzda başladım ve ilk sene sadece acil durum fonu biriktirdim. otuz beşe geldiğimde portföyün artık kendi kendine büyüdüğünü görmek, geç kalmışlık hissini siliyor.

otuzunda sıfırla başlamak tamam normal bir durum, pişmanlık hissettim diye bir vazife yok; ilk önemli hamle borç sırasını yapmak ve maaştan otomatik olarak kenarıya aktarılan bir paraya para gözüyle bakmamaya alışmak.

ilk sene en büyük kalkınma borchun parası, kaba getirili bir ses yapmayan genraci; kirada ite kaka yılbaşta kur riski bozsa da portföye hem tek parçada gram hem fonda katkı payı seçmek için kendine bir sırla ağlamanyacağına inanıyorum.

otuz yaşında evet geç demek abartı olur ama erken başlayanları kıskanmıyor değilim; dönüşü kısır bir ortamda bile ilk hedef acil durum fonu ayrılıyor. bireysel emeklilik devlet katkısı ile başlayıp aylık meblağı otomatik talimata dönüştürmek, iki senede bir maaş kadar bir kenara atmanın psikolojik rahatlığını fark ettirdi.