panikle satıp pişman olmak

panikle satıp sonra pişman olmak, yatırımcılık hayatımın en pahalı dersi oldu diyebilirim. kırmızı bir günün sonunda ekranı kapatamayıp soluğu satışta alıyorsun, iki gün sonra aynı kağıt yüzde beş yukarıda. bu tarz refleksler genelde bilgiden değil korkudan geliyor.

asıl mesele şu: panik anında satmak, maliyet düşürmek değil maliyeti gerçekleştirmektir. ben artık satmadan önce portföyün geri kalanına ve endeksin geneline bakıyorum, tek kağıdın hikayesi mi bozuldu yoksa tüm piyasa mı düştü, bunu ayırt etmeye çalışıyorum. sonuçta zararın bir kısmı piyasadan, bir kısmı da kendi sabırsızlığımdan.

bakınız (bkz: kayıptan sonra sakin kalmak)

bu tarz durumlar için kendime küçük bir kural koydum: yüzde on kayıp görmeden bile satmıyorum, aynı şey borsa istanbul'daki tek kağıt için de altın için de geçerli. geçmişe dönüp baktığımda pişman olduğum satışların neredeyse tamamı o ilk ürkek günde olmuş.