fomo ile tepe noktadan almak

bir hissenin ya da coin'in iki haftada yüze 40 yaptığını görüp de "ben de gireyim" demeye bu sözlükte belki herkes bir kere düşmüştür. ben düştüm, üstelik tam tepede düştüm; alım emrimi verdiğim sabahın öğleden sonrası fiyat dönmüştü. hani derler ya "bu sefer dilek düştü", evet o da oldu ve maliyetim aylarca boğazıma düğümlendi.

sonrasında fomo'nun gerçek senaryosunu anladım: trendin ortasında tweet okuyup duyduğun isim, sen ekranı açana kadar en cazip anını çoktan yaşamış oluyor. artık bir fikir kafama düştüğünde zorunlu bekleme süresi koyuyorum kendime; ertesi gün hâlâ aynı şeyi düşünüyorsam pozisyon kademeli açıyorum. tek adımda, piyango alır gibi alım yapmanın cebimi nasıl yıprattığını huzurlu bir hafta sonunda anlatmak istemiyorum hiç.